Sollewol

dinsdag 11 november 2014

11 november 2014

11 november, staat al sinds al mijn herinnerde jaren in het teken van de on- en bekende soldaat.

Nu dit jaar is het anders. De 100 jaar geledenheid en dergelijke zit hier wel voor heel veel tussen. Ik snap de commentaar wel dat er platte commercie is, maar is het niet aan ons om daar deel aan te nemen ja of neen?

De voordelen voor onze streek (ik woon echt aan het front) zijn toch niet min. De monumenten werden opgekalefaterd en nieuwe plakaatjes werden her en der gezet. De dodengang waar ik dagelijks passeer, besloot nu plots na 100 j dat het stukje Duitse loopgraaf van nu voort ook mag bezocht worden en ook bloemen verdient.

Ik zag onlangs een enorm mooi stuk theaterwandeling op het Duits militair kerkhof te vladslo en blijf verbaasd over de oorlog. Verbaasd over de waanzin, verbaasd over de gruwel, maar ook over de persoonlijke kracht van sommige mensen tijdens die afgrijselijke jaren. Welke nationaliteit ook, niemand verdiende de modder, de ratten, de luizen, de terreur hier in de loopgraven aan de ijzer.

Nergens eigenlijk, maar vandaag denk ik aan die eerste grote oorlog, hier dicht bij mijn bed...

Even stilte in mijn hoofd vanmorgen toen ik het mooie kaartje kreeg met alle namen erop van de gesneuvelden te groot pervijze. Alle roosjes en de lange lijst die werd voorgelezen. De militaire groet, the last post en de obligate citaten van john mccrae. Kippenvel! Echt

Ik,leerde ook bij. Ik ontdekte het graf van een gesneuvelde Canadese piloot. Zijn mooie graf, zo weggestopt ergens achterin het kerkhof werd ook voorzien van bloemen, woorden en een mooie groet. Hij stortte neer op schoorbakkebrug, een scheet van bij mij (woon in schoorbakkestraat).

James Albert Robertson

Het doet me wat die oorlog. Nog steeds vinden we spullen, granaten, obussen, stukjes schoen, granaten of een mooie gamel. Het word tastbaar, een stukje van ons...

Zoveel mensen gestorven, zovelen nog steeds vermist. Iemand vertelde ooit,,moesten alle nog niet opgegraven soldaten hier aan de ijzer tussen Nieuwpoort en pervijze recht kunnen staan, dan zouden we schrikken van hoeveel er nog zijn.

Zolang ik kan, zal ik jullie herinneren en jullie verhalen vertellen...we Will remember!

zondag 9 november 2014

1 september 2014

Ik blogde ze nog niet, mijn zelfgemaakte boekentassen.

Waarom? Geen idee! Misschien wou ik onbewust toch even kijken hoe lang ze zouden dienst doen. Maar geachte dames en euh dames ;-)

Ze zien er nog steeds mooi uit! De kleutertjes hun exemplaar zijn reeds meerdere keren gewassen en ook uitvoerig getest op sleepvastheid (over speelplaats, de weide, de autovloer, bossige grond, gras etc...)

Erop springen kan verder geen kwaad.

Slotjes werden wel reeds vervangen wegens het ongeduldig trekken en heb ik ook vastgezet met een drukknop zodat dat niet heel de tijd verschuift.

Patroon komt uit deze boek :

Een echte aanrader !! Echt.

De kleuterversies zijn kleiner dan die van mijn 2 lagere school kinderen en er kunnen 3 gewone ringmappen in, pennenzak en waterflesje.

1 reserve exemplaar ook :-)

Sunday, Sugary Sunday

Zondag....aaaaah Zondag. Eindelijk zondag. Met stip de leukste dag van de week.

Had er precies zin in vandaag en besloot nog maar eens mijn trouwe frifri van onder het stof te halen. Het lieve werkpaard stond helaas te lang in de kast. Denk zelfs niet dat hij al werd bovengehaald sinds de verhuis vorig jaar.

Ach, hij maakte er precies niet zo veel van en deed het nog zoals vanouds.

Ik wilde van die knapperige wafels, Brussels Wafels en gebruikte dit recept en handleiding.

Deeg rijzen voor zowel pizza als voor wafels doe ik in de oven, gewoon op 40 graden. In de zomer is het een ander verhaal, maar nu in de oven gaat dat ineens zo goed.

De eerste zijn zelfs geen misbaksels (juij!)

Voor mezelf : de koukleum van het gezin.... Dus net geen sauna taferelen bij de andere gezinsleden, die ik uiteraard niet op beeld vastlegde.

Alles netjes klaargezet voor een zondags koffietje met wafel.

Bijna op!

Prettige zondag nog...

zaterdag 8 november 2014

Charles Rib

Vandaag was zo een dag die rustig begon. Erg vroeg dankzij de nog immer ziek zijnde jongste dochter die graag zwerft over de gang. Naaien lukt niet tijdens de week, of toch zelden. Nu had ik in de herfstvakantie wel tijd gehad om een aantal patronen over te tekenen en te knippen. Deze broek was dan ook 1 op mijn verlanglijstje. Gelukkig lag hij al geknipt klaar en kon ik vrij onmiddellijk starten. De oudste 2 zonen gingen naar de volleybal en papa besloot de 2 evil ones mee te nemen op de trip richting diksmuide. AAAH, rust! Zo kon ik stap voor stap en rustig het patroon doornemen.

Lukte echt heel aardig (vind ik zelf). Dat ik hou van Compagnie M. patronen is geen geheim meer, maar ze blijven toch wel altijd een uitdaging.

Ik ben niet de meest getalenteerde naaister en ga jullie ook niet wijzen op dingen waar je moet op letten, probeer het gewoon en al doende leert men denk ik dan. De manier van de tailleband vind ik echt heel goed uitgelegd en geeft idd een heel mooi resultaat. De zoom werkte ik af met zilverkleurige biais. Mijn zelfvertrouwen is niet 100% maar toch ga ik deze bloggen. Alyzée is content, Anaïs jaloers en Aure veegt haar snotneus aan haar trui en geeft er geen zier om. tsss 2 jarigen ;-)

De stof die ik koos voor de Charles is wijnkleurige babyrib van nooteboom. Het katoentje is van stenzo en ben ik echt helemaal weg van. Heb hem in blauw ook en komt van bij mezelf (nog steeds). De knoopjes zijn hartvormige kamsnaps omdat de dochter dit zo graag wou, ze haat knopen en dat vind ik stiekem niet erg ;-) zelfs al naait mijn bernina die knoopsgaten als de beste.

voilà, het resultaat. Er zullen er nog volgen, maar ik vind persoonlijk dat hij qua snit beter zit voor meisjes. Zag al een jongensversie die ik echt supermooi vond maar aan mijn jongens krijg ik dit echt niet verkocht.

ps. Nog een kleine opmerking ivm de lichtheid van kledij voor den tijd van het jaar op mijn foto's vind je Hier

Pps. De afgekloven appels komen vanuit opa's tuin. Wij verslinden appels met hopen.

Lekker warm

Eventjes een kleine toelichting waarom wij altijd zo licht gekleed op de foto's verschijnen binnenshuis.

Ons huis, dat wij bewonen sinds juli 2013, is een PASSIEF huis. een wat huis? Ja, je hoort veel over lage energie woningen en dergelijke, maar laat ons zeggen dat een passief huis nog een stapje verder gaat. Ons e-peil is 7!!
En zo behoort ons huis voor het ogenblik tot de top 3 van de meest energie zuinige woningen in vlaanderen. Veel isolatie en luchtdichte maatregelen zorgden voor deze uitzonderlijk lage score. In principe hebben wij GEEN verwarming nodig. In onze living staat dan ook slechts 1 klein pellet kacheltje en dit puur voor de gezelligheid. Erg veel en erg lang kunnen wij dit niet gebruiken, maar hij krijgt een dikke 10 voor sfeer en gezelligheid.
Onze warmte krijgen wij hoofdzakelijk door de zon en de volledig zuid gerichte woning. Verder ook de stofzuiger, oven, kookplaat en 6 kinderen zorgen voor veel opgewekte warmte zowel boven als beneden.

Ons huis kan je het beste vergelijken met een thermosfles. In de winter blijft al de warme lucht, lekker warm binnen, aangezien wij geen lucht verliezen. En in de zomer blijft het lekker fris aangezien wij geen warme lucht van buitenaf zien binnendringen.

Mijn grootste dank gaat uit naar de zon en zeker dit jaar. Want dankzij de uitzonderlijk lange verschijning dit jaar, hebben wij quasi nog geen pellets verbruikt HOERAAAA.
De zonneboiler deed het fantastisch en ook wat onze voorraad regenwater betreft konden we niet klagen. Dankzij een filterinstallatie hebben wij overal regenwater dat in principe ook drinkbaar zou zijn. Wij drinken het niet, maar voor tandenpoetsen, vaatwas, etc...kan het zijn dienst dus absoluut bewijzen.

In verdere dank, onze architect Rien Rossey uit Nieuwpoort. Voor alle mensen die meer willen weten over hem en zijn bureau ; dagkantarchitecten

donderdag 6 november 2014

Respect

Ja vandaag is de dag van alle dagen om het eens te gaan hebben over respect denk ik dan maar.

Zoals sommigen onder ons weten, trek ik mij ook dit jaar weer wat aan van de vormselcatechese hier bij ons in Pervijze. Onlosmakelijk start ik daarmee wederom de discussie of geloven al dan niet nog van deze tijd is en of het niet naïef is, te geloven in een kerk die het niet zo nauw neemt met de rechten van de medemensen, etc etc etc...

Ik ken naderhand alle argumenten en alle redenen waarom ik niet meer naar de kerk zou moeten gaan. Op welke manier ik mijn kinderen voorlieg door te geloven en ga zo maar door.

Nu vond ik het wel interessant dat er tijdens zo'n "discussie" (ik heb toch altijd ongelijk) daarover het woordje respect viel. Zo gaf ik aan dat ik het respecteer dat anderen niet geloven en ik het wel zou appreciëren moest er gerespecteerd worden dat ik dat wel doe. Deze persoon werd nogal kwaad en vond dat respect hoort verdiend te worden.

Kijk, ik trek vaak, of meestal altijd aan het kortste eind van discussies en leg me daar bij neer. Maar 1 ding wil ik wel ten alle tijde duidelijk stellen en dat is dat respect op geen enkele manier dient verdiend te worden. RESPECT is een BASISHOUDING in het leven. Je behandelt je medemens zoals jij zou willen behandeld worden, punt andere lijn.

Vreemden moeten jou niets bewijzen, jou niet dienen als een koning waarop jij ze dan gaat "belonen" met respect. Ik heb respect voor mijn kinderen en niet enkel als ze braaf zijn, of denken zoals ik denk, ik heb ook respect voor hen als ze kwaad op me zijn of gewoon ronduit de vandaal uithangen. Grenzen mag ik op een respectvolle manier aanbrengen maar dat hoeft het kind niet eerst te verdienen. zo ook met alle overtuigingen en weet ik nog wat meer.

Waarom ik het hier schrijf en niet via grote woorden direct terugkaatste in het gezicht van de melder van dit mooie nieuws?

Ach, weet je wel....